Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΙΤΣΑ...

Από πού βγαίνει;
Από το φούρνο!!!!!!!!!!!!!!
Γέλασε η Ευρωπίτσα .Δεν έχει λέει η μανούλα χιούμορ!
Εμ ! Το έχασα φαίνεται καθώς όλα σε αυτό το σπίτι τα κάνω μόνη μου! Μέχρι να μπει κάτι στο φούρνο όλοι είστε εξαφανισμένοι. Άμα βγει και μετά, πώς δια μαγείας εμφανίζεστε όλοι δεν μπορώ να το καταλάβω.
Όσο για το πόσο γρήγορα κάνετε αόρατο το περιεχόμενο του ταψιού δεν μπορώ να πω τίποτε.
 Ας μην φτάσω στο μετά ... άδεια ταψιά,πιάτα,ποτήρια στοίβα στο νεροχύτη.Πάλι μόνη! Σαν το φτερό μες το "μελόνι"

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Οι  δικές μας ευχές  στο μικρό Αλέξανδρο έγιναν με μια τουρτόπανα αρκουδίτσα! Καλότυχος ,γερός και ευτυχισμένος !

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Όλα έτοιμα για τον αγασμό και την πρώτη  μέρα υποδοχής των μαθητών μας στο σχολείο.Σε ένα βότσαλο ζωγραφισμένο από χεράκια που αγαπούν το χειροτέχνημα.
Αλλά και ένα παραδοσιακό κέρασμα μπισκοτολούκομο με άποψη!
Καλή σχολική χρονιά να έχουμε!

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΕΙΚ




Όλοι έχετε φάει κέικ από τα χεράκια της μαμάς σας. Αλλά σαν τα δικά μου κέικ; Πόσοι έχετε δοκιμάσει;



Είναι που βαριέμαι τα ίδια και κάνω δοκιμές με διάφορες γεύσεις; 



Είναι που εκπαιδεύομαι να φτιάξω το τέλειο; 



Είναι που βλέπω άλλα από αυτά που φαίνονται;

Κέικ από τα χεράκια μου λοιπόν !Όσοι είχαν την ευκαιρία να κεραστούν ξέρουν ότι ποτέ δεν είναι ίδιο.



Το σημερινό έχει άρωμα από ρούμι με ξύσμα από χοντρόφλουδο πορτοκάλι και σοκολάτα! 



Έτσι στα ξεκούδουνα, παίρνω το μίξερ και χτυπάω,ανακατεύω υλικά , κάνω συνδυασμούς της στιγμής καθώς προσπαθώ να βάλω σε τάξη την αταξία.



Καλό Φθινόπωρο να έχουμε!

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ!




Η αυλαία έπεσε για φέτος. Πάει και αυτό το καλοκαίρι… 


 "Ο Αύγουστος με φίλησε και μου ΄καψε τα χείλη."
Κλειδώνω την πόρτα, είμαι έτοιμη για το ταξίδι της επιστροφής.Είμαι;
 

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΟΝΕΙΡΟ;




Άσπρα προβατάκια στο γιαλό τα όνειρά μας ! Σκάνε στην ακτή διαλύονται . Όνειρα σκόρπια , όνειρα χωρίς σχήμα, χωρίς χρώμα , χωρίς οσμή. Όνειρα για τα οποία δεν πάλεψες, δεν ένιωσες την πεθυμιά να σε λιώνει , την προσμονή να σε λιγώνει. 



Όνειρα που δεν κατάφερα να εμπνεύσω… εγώ που ζω και προδιαγράφω την πορεία μου μέσα από αυτά. Ποια στάση να κρατήσω , ποια λόγια να πω …με τι αισθήματα να γεμίσω τα κενά σιωπής μέσα στα οποία ζω; 



Δεν μπορώ να σε αγγίξω , δεν μπορώ να εκφραστώ. Δίπλα σου στέκομαι να το θυμάσαι

Μια ακόμη μέρα ανέτειλε , ευλογημένοι όλοι εμείς που κάτω από το γαλανό ουρανό στεκόμαστε στα πόδια μας και χαράζουμε νέα πορεία. 



Καλή τύχη να χεις! Καλή τύχη!

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ




Η Σταχτομπούτα φόρεσε το φόρεμα που εντυπωσιακό πρόβαλε μέσα από το σπασμένο αμύγδαλο. Έδεσε τα μαλλιά της σε ένα κότσο αφήνοντας μερικές μπούκλες να πέσουν ατημέλητα στο λαιμό της . Δάγκωσε τα χείλη της και τσίμπησε τα μάγουλά της . Το ραβδί της νεραϊδονονάς της άγγιξε τη μεστή κολοκύθα του κήπου. Χιλιάδες αστροστολισμένα βεγγαλικά άστραψαν και η κολοκύθα μεγάλωσε μεγάλωσε και μεταμορφώθηκε σε παραμυθένια άμαξα .


 Στάθηκε και καθώς αντίκρισε το είδωλό της στα νερά του ποταμού. Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της. Ανασήκωσε το φόρεμα και κούνησε τα δαχτυλάκια των ποδιών που έστεκαν γυμνά πάνω στα υγρά χόρτα. Λείπουν τα γυάλινα γοβάκια …καθώς λέει το παραμύθι …ή λείπει αυτό που ταιριάζει το μισό να γίνει ολόκληρο; Το μονό ,ένα ζευγάρι παπούτσια; Έτσι κι αλλιώς όταν χτυπήσει δώδεκα η μαγεία θα χαθεί και η Σταχτομπούτα θα σταθεί στο ίδιο μέρος ένα κορίτσι απλό αλλά το ίδιο μοναδικό . Οι σκέψεις της, τα συναισθήματα της δε θα έχουν αλλάξει . Αυτό που πραγματικά επιθυμεί είναι να μείνει εκεί , εκεί να την βρει και να την αναγνωρίσει. Χωρίς γοβάκι ,χωρίς κολοκύθα, χωρίς αμυγδαλότσουφλα. Να την προσέξει για αυτό που είναι, ένα απλό κορίτσι που έχει ανάγκη μιας αγκαλιάς . Μόνο αυτό .Μια αγκαλιά που να κουμπώνει και να ταιριάζει μόνο στο δικό της σώμα, στη δική της ανάσα.