Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

Κι αν έχει έρθει η  άνοιξη
και όλα γύρω μου αλλάζουν,
κι αν όλοι γύρω μου φωνάζουνε
-κάτι μου λένε-
μα δεν ταράζομαι,
δεν τους ακούω, δεν ακολουθώ
να μη νιώθω ό,τι φοβάμαι,
να μην αγγίζω αυτό που με πονάει.
Κι όλο πιο μέσα ή πιο πέρα προχωρώ.
Ούτε ένα άγγιγμα.
 Θέλω να φύγω, μα δεν τολμώ!
Μηχανικά οδηγάω, μηχανικά περπατάω,
όλα προγραμματισμένα
και ο χρόνος προχωρεί.
Τίποτα δε μ΄αγγίζει,
όλα τα προσπερνώ
και ο δικός μου κόσμος
όλο και πιο συχνά γίνεται ο πραγματικός μου
και το εδώ, απόμακρο, ξένο, απόκοσμο!
Γεμίζω το κενό μου με υποκατάστατα,
σκορπάω το χρόνο μου εδώ κι εκεί...
μα το σύννεφο
 όπου κι αν πάω με ακολουθεί...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου